Hei kjære blogglesarar!
Nå har eg ikkje skrive til dykk på over fire månadar. Fire månadar fulle av skulearbeid, Londontur, russetid, familiekos, venekveldar, Thailandstur, skulearbeid og skulearbeid. Difor tenkte eg det var tid for å plaga dykk med ei lita oppdatering.
Etter eg kom heim frå USA har det ikkje vore noko problem å koma inn i den norske kvardagen igjen, til tross for nokre veker med amerikansk tonefall og enorm glede over einkvar rett me hadde til middag. Alt med Noreg er akkurat slik det alltid har vore – og det er slik det skal vera. Likevel har desse månadane vore tunge, ikkje på grunn av noko her i Noreg, men på grunn av delen av meg som høyrer heime i USA. Eg saknar vertsfamilien min, eg saknar thanksgiving, eg saknar stemninga på skulen, eg saknar motorcrossløpa og eg saknar den amerikanske måten å leva på. Ettersom tida går startar utveklsingsåret mitt å gli over til å bli eit svakt minne om ei framand tid. Ei tid som av og til er så fjern at eg må sjå gjennom bileta eg har lagra på dataen berre for å minna meg sjølv om at faktisk hende.
Eg held framleis kontakten med familie og vener der borte over skype og mail, likevel blir forholdet vårt meir og meir fjernt. I førre veke snakka eg saman med vertssystera mi, som sa: “I feel like we’re strangers“. Det er vondt å høyre, men det er sant. Det er vanskeleg å oppretthalda kontakten med kvarandre med åtte timars tidsforskjell, eit atlanderhav som skil oss og to ulike liv som må levast. Likevel kan eg ikkje anna enn å vera takknemleg for tida eg fekk saman med dei, og tanken på at eg skal tilbake dit ein dag i framtida.
I haust har eg også gått rundt med tankar på framtida – slik som dei fleste tredjeklassingar på vidaregåande skule. Eg har alltid hatt ein plan for livet mitt. Eg visste eg skulle gå på den studiespesialiserande linja. Eg visste frå eg var 12 år gammal at eg ville reise til USA. Eg visste eg ville vera redaktør for russeavisa. Likevel har eg aldri lagt planar for etter vidaregåande, noko som har vore både skremande og fint. Eg har så mange moglegheitar, samtidig som moglegheitene kjem med eit stort press på å velja det rette.
Nå veit eg heldigvis kva eg vil gjera. Eg er ikkje klar for å gå vidare på skule ennå – livet er for viktig til å berre gå i ei retning utan å sjå seg rundt først. Eg skal reise. Eg skal gjera noko som gir meg noko meir enn studiepoeng. Likevel vil eg framleis halde planane mine litt hemmelege – inntil vidare.
Så vil eg berre ynskje dykk alle ei god jul!
Eg har i alle fall aldri gleda meg meir til pinnekjøt, risengrynsgraut, jul på månetoppen og skiturar.
