Nå har eg ikkje skrive til dykk på over fire månadar. Fire månadar fulle av skulearbeid, Londontur, russetid, familiekos, venekveldar, Thailandstur, skulearbeid og skulearbeid. Difor tenkte eg det var tid for å plaga dykk med ei lita oppdatering.

Etter eg kom heim frå USA har det ikkje vore noko problem å koma inn i den norske kvardagen igjen, til tross for nokre veker med amerikansk tonefall og enorm glede over einkvar rett me hadde til middag. Alt med Noreg er akkurat slik det alltid har vore – og det er slik det skal vera. Likevel har desse månadane vore tunge, ikkje på grunn av noko her i Noreg, men på grunn av delen av meg som høyrer heime i USA. Eg saknar vertsfamilien min, eg saknar thanksgiving, eg saknar stemninga på skulen, eg saknar motorcrossløpa og eg saknar den amerikanske måten å leva på. Ettersom tida går startar utveklsingsåret mitt å gli over til å bli eit svakt minne om ei framand tid. Ei tid som av og til er så fjern at eg må sjå gjennom bileta eg har lagra på dataen berre for å minna meg sjølv om at faktisk hende.

Eg held framleis kontakten med familie og vener der borte over skype og mail, likevel blir forholdet vårt meir og meir fjernt. I førre veke snakka eg saman med vertssystera mi, som sa: “I feel like we’re strangers“. Det er vondt å høyre, men det er sant. Det er vanskeleg å oppretthalda kontakten med kvarandre med åtte timars tidsforskjell, eit atlanderhav som skil oss og to ulike liv som må levast. Likevel kan eg ikkje anna enn å vera takknemleg for tida eg fekk saman med dei, og tanken på at eg skal tilbake dit ein dag i framtida.

I haust har eg også gått rundt med tankar på framtida – slik som dei fleste tredjeklassingar på vidaregåande skule. Eg har alltid hatt ein plan for livet mitt. Eg visste eg skulle gå på den studiespesialiserande linja. Eg visste frå eg var 12 år gammal at eg ville reise til USA. Eg visste eg ville vera redaktør for russeavisa. Likevel har eg aldri lagt planar for etter vidaregåande, noko som har vore både skremande og fint. Eg har så mange moglegheitar, samtidig som moglegheitene kjem med eit stort press på å velja det rette.

Nå veit eg heldigvis kva eg vil gjera. Eg er ikkje klar for å gå vidare på skule ennå – livet er for viktig til å berre gå i ei retning utan å sjå seg rundt først. Eg skal reise. Eg skal gjera noko som gir meg noko meir enn studiepoeng.  Likevel vil eg framleis halde planane mine litt hemmelege – inntil vidare.

Så vil eg berre ynskje dykk alle ei god jul!
Eg har i alle fall aldri gleda meg meir til pinnekjøt, risengrynsgraut, jul på månetoppen og skiturar.

Det har gått eit år sidan eg satt på rommet mitt med to overfylte koffertar, eit avskjedskort frå litlesyster og ein mage som ikkje ville bestemma seg om den innehaldt sommarfuglar eller grafsande ulvar. Eg var livredd for å forlate alt eg kjente fordi eg visste dette kom til å vera den mest utfordrande ferda eg så langt hadde vore borti, samtidig som eg var glad fordi eg følte at dette var måten å kickstarta livet på. Der eg sto og pakka pass, bøker og norsk sjokolade i veska mi viste eg at dette kom til å krevje alt mitt mot – mot eg ikkje eingong visste om eg var i stand til å samla opp.

Eg skal ikkje lyge – det var hardt i starten. Å vera utan nokon morsfigur i kvardagen, dra på motorcross res kvar helg, ete BigMac til lunsj og studere musklar i kroppen på engelsk er ikkje lett å vera forberedt på. Berre utvekslingsstudentar sjølv kan setje seg inn i ein situasjon kvar dei heime ikkje forstår kvar du har komt til, og dei i det nye landet ikkje forstår kvar du kjem frå. På dei ti månadane fann eg ut kor tilvenningsdyktige menneske faktisk er; burritos, 40 minusgrader, rosa juletre i oktober og avkrysningstestar er noko som tilslutt glir inn som ein del av kvardagen blant gjer lekser og ete frukost.

7 juli, 2010 kom eg heim etter 10 månadar i USA. Sjølv om ikea såg ut som eit lite supermaked og motorvegane som stiar slo det meg kor mykje eg har sakna landet mitt. Til tross for tunge tider får eg meg ikkje til å angra eit sekund på at eg satte meg på flyet over Atlanteren. Eg veit at livet eg laga meg der borte vil vera ein viktig del av meg for resten av livet fordi eg har lært så mykje om kva det vil seie å vera menneske, fått meg ein ny familie frå ein annan kultur og har minne eg ikkje ville  vore utan.

Eg må innrømma det er rart å tenkje på USA som eit avslutta kapittel – det var jo dette året eg har sett fram til sidan starten av ungdomsskulen. Likevel må eg tenkje framover og leggje nye planer. Eit siste år på vidaregåande står nå for tur, og kvar eg fer vidare får eg ta som det kjem. Kanskje arbeidande på eit hotell i Thailand, kanskje på farten rundt i Europa eller kanskje med nasen nedi ei bok på høgskulen i Bergen.

Tusen takk til familien min som har støtta meg på alle moglege måtar rundt dette året. Takk til organisasjonane som gjer utveksling mogleg. Takk til alle dei fantastisk folka eg har møtt på vegen. Takk til magasinett som ga meg sjansen til å la andre få ta del i reisa mi. Takk til lesarane – de har betydd meir for meg enn de er klar over.

Eg vil avslutta med eit utdrag frå brevet eg fekk frå mi amerikanske syster den dagen eg dro:
We did so so so much together and had such a great time. Someday we will se each other again. Just remember if anything ever happens I will always love you. There might be more but I’m not sure.

På hotellet i Denver låg eg og tenkte på USA året mitt: kor anleis det utarta seg i forhold til forventningane, mitt første syn av vertsfar som ein kort mann i svarte solbriller, kranglane til meg og vertssøster dei første månadane, korleis eg ikkje fekk sova dagen før første skuledag, alle gongane eg hadde spist lunsj i kantina, alle dei etterkvart kjente folka som smilte mot meg i gangane på skulen, bilturane med familien kvar me alle starta å syngja for full hals og kor solbrent eg var kvar einaste gong dei tvingte meg til å stå på sidelinja for å sjå dei køyre motorcross. Det gjorde så utruleg vondt å vita at eg om nokre få timar skulle skiljast frå dei for så alt for mange månadar, men alikevel kunne eg ikkje gjera anna enn å vera glad for at eg fekk moglegheita og fant motet til å ta sjansen på eit år i utlandet.

Klokka 3 om natta klemte eg Britney og Louis, folk eg nå ser på som familie, farvel.
Britney gav meg ei bok med alle dei finaste tankane om livet vårt det siste året, som gjorde at eg grein for meg sjølv heile turen over Atlanterhavet og lata som eg ikkje kunne engelsk når personen som satt ved sida av meg lurte på kva som var galt.

Det gjer utruleg vondt å reise frå dei,
men samtidig godt å vita at dei alltid vil vera ein del av livet mitt.

Å reise heim gir meg ei utruleg tomheitsfølelse,
fordi eit kapitell i livet mitt er over.

Likevel er eg nå klar for å skrive vidare!

Utan at eg visste det hadde dei også skrive ei helsing til meg:

Søndagen benka me oss inne på “stadioen” blant menn med cowboyhattar, menn som drakk øl og vedda med kvarandre, over 30 varmegrader og lukta av hestar. Det var show i fleire timar med okseridning, små ungar som rei på ryggane til sauer, motorcross triksing, hesteløp og villhestridning.

Utrolig kjekt å var der, med eit unntak. Når cowboyane slengte lasso rundt halsen på kalvar, slo dei ned i bakken og bandt beina på dei fekk eg og litlesyster vondt på vegane av kalvane – på ein heilt annan måte enn kordan eg følte når eg såg på venninna mi og familien brenne gårdsmerket inn i skinnet på kalvane sine. Det gjorde faktisk nytte for seg, medan dette var kun for menneskers underholdning!

Om kvelden blei hestane tatt inn og erstatta med eksos og knusing av metall.
Vertsfar var meget klar:

Veldig kjekt å få med seg!
Howdy og ut….

Nå snakkes me snart!!

Når bilen ser ut som dette etter ein køyretur…

… blir det til at litlesyster står og sprayar seg resten av kvelden med anti-mygg.

Mamma gjorde bakhagen om til ein Indiansk bakgård med mat nok til heile nabolaget. Me hadde til og meg poteter(!!)

Sven Aage og vertssyster tilbringte derimot meir tid i garasjen.

Me køyrde til New Mexico kvar me prøvde å finne eit badeland,

Eg: HI! Do you know where the waterpark is at?
Subway tilsett: the waterpark?
Eg: Yeeeeah
Subway tilsett: Uhhm, they closed down 12 years ago

ein fornøyelsespark som var stengt og ein gocart bane som hadde eit “private party”. Men me fekk i alle fall sett staten, putta litt golf og slikka sola med sine 32 varmegrader.

Bilkos og

utsikt frå highway’en blei det nok av.

Me fant også to sebrar ståande ved vegen som me måtte hilsa på.

Me gjekk til sanddynene som er som ein liten ørken oppe blant alle fjellkjedane her i Rocky Mountrains.

.. og etterlot oss eit flagg på toppen me erobra.

I neste “episode” av mitt liv skal eg fortelja dykk om Derbycar køyringa med norgesflagget og rodeoen med ungar som rir på sauer og menn som rir på oksar. (What a cliff hanger! hø-hø)

Smugtitt:

Familien blei henta i Denver og kjørt 4000 meter opp i fjellene. Hunden var og med:

Me hang og slang litt rundt i området, og gjekk på iskremplassen Sonic.
Sven Aage (stefar, som berre blir kalla Steve av amerikanarane her): *opnar bildøra for å gå ut*
Eg: uhm, det går ikkje an å gå inn her, det er bare drive-thru
Sven Aage: så kor spise du?
Eg: i bilen?
Sven Aage: ……….
Men når dei kom ut med isen på rulleskøyter fann lillesøster ut at dette måtte bli ein dagleg vane.

Til helga reiste me på race, og hunden var klar:

Grusom varme, sterk vind, skruing, grilling og sand overalt er tradisjon. Sven “Steve” Aage såg heilt malplasert ut som ein gigantisk cowboy (ja, som redneckane me er hadde han kjøpt cowboy hatt) der han skrudde på litle vertsfar sin sykkel.

Etterpå tok me oss også turen til Springs. Etter å ha køyrd rundt å leita etter hotell i 2 timar, funne eit hotell – men ikkje klart å finne inngangen, sjekka oss inn på ein “aldersheim” og fått alt maten vår hengt fast i maskinen fann me ut det var kveld.

Når me fant eit kart og reiste litt rundt, fant me også nokre grotter me kunne gå inn i (der me måtte krype inn gangar som var 50cm over bakken, noko som var veldig underholdane når Sven Aage er 190 cm), ein gammal Western By, bilar og ein og annan bjørn me kunne ri på.

So long!

Lang historie kort; ei natt vakna me til ein lyd i huset og oppdaga Guten oppi vertsfar lommebok. Han hadde gått gjennom heile huset den natta. Ikkje nok med det, men han hadde tatt penger frå vesker midt på lyse dagen, opne sparegrisen til vertssystera mi medan me var ute å arbeidde og grabba alt som var av myntar gjennom alle dei vekene han har vore her.

Han kjem frå ei fattig familie, og alle i Amerika treng meir penger – likevel forstår eg han ikkje. Viss han verkleg trengte pengar – kvifor kom han ikkje å spurte i staden for? Han hadde ein familie her hjå oss, er verkleg pengane meir verdt enn ein familie? Mora hans nektar for att Guten har stjelt pengar i det heile, kva er det ho prøver å læra Guten ved å ikkje la han ta ansvar for sine handlingar? Korleis klarar han å stå å lyge opp i ansiktet vårt, og i tilegg legge skulda på kameraten sin?

Alt dette er berre trist!

Grusomaste melodien og meiningslaus tekst, men eg kan ikkje anna enn å le. Dei einaste songen som kjem seg heilt over hit til USA er ein song eg aldri har høyrd om og er….. meget spesiell!!

Denne veka har berre gått til venting.
Eg er så sjukt rastlaus og føler eg ikkje kan ta meg til noko som helst.

La det flyet lande i Denver nåååååååå.